Devamı gelmeyen roman

Sinir uçlarıma kadar hissettim yokluğunu. Bedenim her santimetre karesiyle ihtilaldeydi, ben o siyahımsı gecenin köründe, iç sesimle iç geçiriyordum. Sert bir rüzgâr esmiş, sonradan söylediler. Sisten midir soba bacalarından mıdır bilinmez bir beyazımsı örtü çekildi şehrin üstüne. Önümü göremediğimi görüyordum sadece. Saatlerce oturmuşum o merdivenlerde. Önümden bizimki geçmiş, fark etmemişim. Belki de fark etmemi istememiştir zaten. Hoş; kim ister ki kafası kendisinden güzel olan bir adama bakmayı. Aklımı sikeyim ki onun farklı olduğunu düşünmüştüm.

Samet Özkan