Ben hüzün kokan bir adamım matmazel, ağırlığımca yalnızlık taşırım içimde. Vücudum sadece evrende bir yer kaplamaya yarıyor, tek başkaldırısı yer çekimine karşı. Omuzlarım geniş lakin çökük, üstünde unutulmamış insanlar var. Dudaklarım mağrur, hep titremeye meyyalli.
Gözlerim desen solgun, uzun uzun bakamadıklarına küsmüşlüğüdür bir bakıma. Kulaklarım insanlara sağır, dolu olan bir beyni doldurmaya çalışırlar onlar,
ne hakla?
Nefes almanın acı çektirdiği çağımdayım matmazel, buralarda zaman kavramı özneldir biraz. Susmuşluğumu delilik olarak görüyor insanlar, sen görme.
Ben konuşulması gereken zamanlarda dudaklarımdan korkarım,burun sızısı çok olur benim ülkemde.