İnsanlar acılarının yoğunluğuyla kavrulurlar. Bu, bir balonu dolduran helyum gazı gibidir. Her insanın kişiliği farkı olsa da yoğunluk arttıkça insanın dışa vurumu belirginleşir. Acılar kimi zaman bir duvar ezilmesidir, bazen ayna çatlağı, bazen de gözyaşıdır akmakta olan.
Acı kaynağı insandır çoğu zaman, duyguların katledilişi bazen ölü hücrelere benzer.
Acıyı hissetmezsiniz.
   Bu iyi tarafıdır çünkü acıyı hissederseniz vücudunuz bir şarkıya reaksiyon gösterebilir, beyniniz bir kesici alete meyillenebilir, kafanız İtalyan bir berettaya sempati duyabilir. Eskiler doğru söyler; doğada en tehlikeli canlı insandır, fiziksel temas gerekmeksizin öldürücü olabilir.
 Siz siz olun bir insana fazla yaklaşmayın. Yanıcıdır, can yakıcıdır.

Samet Özkan